Nederlandse Vereniging voor Klinische Chemie en Laboratoriumgeneeskunde
Find NVKC on YouTubeFind NVKC on FacebookFind NVKC on Twitter

Zoek een test

Thyreoglobuline

Terug Terug naar het overzicht

Ook wel bekend als:
thyreoglobuline, Tg, thyroglobuline
Officiële naam:
thyreoglobuline
Verwante testen:
TSH, anti-Tg

In vogelvlucht

Waarom deze test?

De test wordt gebruikt voor het beoordelen van de schildklierwerking, of om te oordelen of de behandeling van een schildkliertumor succesvol is.

Welk materiaal?

Bloed

Monster

Wat wordt getest?

De test meet de hoeveelheid thyreoglobuline in het bloed. Thyreoglobuline (Tg) is een eiwit is dat specifiek in de schildklier wordt gemaakt. Bij sommige vormen van schildklierkanker wordt meer thyreoglobuline gemaakt. Daarom wordt thyreoglobuline vaak gebruikt bij het volgen van schildklierkanker tijdens en na behandeling.

Niet elke vorm van schildklierkanker produceert extra thyreoglobuline, maar de meest voorkomende vormen van schildkliertumoren (het papillaire type en het folliculaire type) doen dat wel. Vaak wordt in de loop van het behandeltraject de test meerdere malen uitgevoerd om te controleren of er tumor aanweizg is of niet.

Meestal wordt tegelijk met thyreoglobuline ook antistoffen tegen thyreoglobuline (anti-Tg) gemeten. Veel schildklieraandoeningen gaan namelijk gepaard met de vorming van anti-Tg. Bij aanwezigheid van anti-Tg in het bloed, is de thyreoglobuline test niet betrouwbaar en niet geschikt om het effect van de behandeling van schildklierkanker te meten.

Hoe wordt het materiaal verkregen?

Een buisje bloed wordt afgenomen uit een ader aan de binnenkant van de arm, meestal in de plooi van de elleboog. Om deze ader goed te kunnen zien en voelen wordt een stuwbandje strak om de bovenarm getrokken. In de ader wordt geprikt met een holle naald waardoor het bloed in het buisje wordt gezogen. De naald wordt maar één keer gebruikt en daarna vernietigd.

De test

Wanneer wordt deze test gedaan?

De test wordt in de meeste gevallen aangevraagd om het effect van de behandeling van een schildkliertumor te volgen. Met behulp van de thyreoglobulinetest kan de dokter nagaan of alle tumorweefsel is verdwenen en of er geen nieuwe uitzaaiingen (metastases) zijn.

Soms wordt de thyreoglobulinetest ook aangevraagd bij het zoeken naar een zeldzame oorzaak van hyperthyeoïdie (een te snel werkende schildklier).

Wat betekent de uitslag?

Er zijn geen standaard referentiewaarden voor de thyreoglobulinetest beschikbaar omdat de resultaten sterk afhangen van de gebruikte meetmethode op het laboratorium. De uitslag van de test dient te worden vergeleken met de referentiewaarde die wordt gehanteerd door het laboratorium waar de test is uitgevoerd.

Normaal:

Bij mensen die niet lijden aan schildklierkanker is de thyreoglobulinewaarde normaal. Het kan zijn dat de hoeveelheid thyreoglobuline normaal is, terwijl er wel sprake is van een schildkliertumor. In dat geval gaat het om een type tumor dat géén thyreoglobuline produceert en dan kan thyreoglobuline niet worden gebruikt om het effect van behandeling te volgen.

Verhoogd:

Een verhoogde hoeveelheid thyreoglobuline wijst op de aanwezigheid van veel schildklierweefsel (of een schildkliertumor). Ook kan de concentratie thyreoglobuline verhoogd zijn als er schildklierweefsel beschadigd is, waardoor er extra thyreoglobuline vanuit de schildklier in het bloed kan lekken. In aanwezigheid van anti-Tg kan de hoeveelheid thyreoglobuline niet meer betrouwbaar gemeten worden.

Verlaagd:

Een hoeveelheid thyreoglobuline die niet meer meetbaar is (lager dan de detectiegrens) betekent dat er geen schildkliertumorweefsel dat thyreoglobuline maakt aanwezig is.

Nog vragen?

De informatie over deze test komt van deskundigen uit het ziekenhuislaboratorium. Daar worden dagelijks vele honderden testen uitgevoerd. Laboratoriumspecialisten zorgen er voor dat dit op een veilige en juiste manier gebeurt. Zij adviseren de dokter bij afwijkende uitslagen en ingewikkelde problemen.

Heeft u naar aanleiding van deze informatie nog een vraag? Stel deze aan een klinisch chemicus.

© 2018 Nederlandse Vereniging voor Klinische Chemie en Laboratoriumgeneeskunde, laatst bijgewerkt 01-11-2014

Terug Terug naar het overzicht