Nederlandse Vereniging voor Klinische Chemie en Laboratoriumgeneeskunde
Find NVKC on YouTubeFind NVKC on FacebookFind NVKC on Twitter

Zoek een test

Hb

Terug Terug naar het overzicht

Ook wel bekend als:
Hgb
Officiële naam:
hemoglobine
Verwante testen:
compleet bloedonderzoek, MCV, MCH, MCHC, methemalbumine

In vogelvlucht

Waarom deze test?

Bij het vermoeden van een te laag hemoglobine (bloedarmoede, anemie) of een te hoog hemoglobine (polycythemie).

Welk materiaal?

Bloed

Monster

Wat wordt getest?

De hemoglobinetest meet de hoeveelheid hemoglobine in het bloed. Hemoglobine is een eiwit dat zich bevindt in de rode bloedcellen (erytrocyten). Het zorgt voor zuurstoftransport van de longen naar weefsels in het hele lichaam. Als het hemoglobinegehalte te laag is dan is er sprake van bloedarmoede. Het lichaam krijgt te weinig zuurstof en de patiënt is kortademig en snel moe. Het hemoglobinegehalte in bloed hangt nauw samen met het aantal rode bloedcellen. Als het aantal rode bloedcellen is verlaagd, door een verminderde aanmaak of door een verhoogde afbraak, is het hemoglobinegehalte meestal ook verlaagd.

Hoe wordt het materiaal verkregen?

Bloed uit een ader:

Een buisje bloed wordt afgenomen uit een ader aan de binnenkant van de arm, meestal in de plooi van de elleboog. Om deze ader goed te kunnen zien en voelen wordt een stuwbandje strak om de bovenarm getrokken. In de ader wordt geprikt met een holle naald waardoor het bloed in het buisje wordt gezogen. De naald wordt maar één keer gebruikt en daarna vernietigd.

Bloed uit de vingertop:

Met een scherp naaldje wordt een gaatje geprikt in de top van één van de vingers. Daar komt dan een druppel bloed uit die wordt opgevangen op een strip of in een buisje. Als er te weinig bloed uit komt, wordt er op de vinger geduwd om het eruit te drukken. Hoe warmer de handen zijn, hoe makkelijker het gaat. Het naaldje wordt maar een keer gebruikt en daarna vernietigd.

De test

Wanneer wordt deze test gedaan?

De bepaling van hemoglobine wordt vaak aangevraagd om een algemene indruk te krijgen van de gezondheid van een patiënt. Soms zijn er specifieke redenen voor een hemoglobinebepaling bijvoorbeeld om bloedarmoede (te weinig hemoglobine) of polycythemie (te veel hemoglobine) vast te stellen en de ernst van de aandoening te bepalen. Ook kan de dokter de test aanvragen om te beoordelen of bij ernstige bloedarmoede een bloedtransfusie noodzakelijk is. Daarnaast wordt de test gebruikt om bij patiënten met bloedarmoede of polycythemie het effect van een medische behandeling te volgen.

Wat betekent de uitslag?

De normaalwaarden (referentiewaarden) van hemoglobine zijn onder andere afhankelijk van leeftijd en geslacht. Bovendien kunnen deze waarden in verschillende laboratoria afhankelijk van de gebruikte testmethode een beetje variëren. Bij gezonde volwassen mannen en vrouwen ligt het hemoglobinegehalte ongeveer tussen de volgende grenzen:

  • mannen: 8,5 - 11,0 mmol/l
  • vrouwen: 7,5 - 10,0 mmol/l

Een verhoogd hemoglobine kan het gevolg zijn van:

  • uitdroging
  • verhoogde aanmaak van rode bloedcellen in het beenmerg
  • ernstige longziekten
  • Langdurig verblijf op grote hoogte (>2000 meter)

Een verlaagd hemoglobine kan het gevolg zijn van:

  • ijzergebrek of gebrek aan de vitaminen foliumzuur en vitamine-B12
  • erfelijke hemoglobine afwijkingen zoals bij sikkelcel anemie of thallassemie
  • erfelijke aandoeningen van rode bloedcellen
  • lever afbraak (levercirrose)
  • overmatig bloedverlies
  • verhoogde afbraak van rode bloedcellen
  • nierziekten
  • chronische ontstekings-ziekten
  • slecht functionerend beenmerg (aplastische anemie)
  • kanker waarbij het beenmerg wordt aangetast

Nog vragen?

De informatie over deze test komt van deskundigen uit het ziekenhuislaboratorium. Daar worden dagelijks vele honderden testen uitgevoerd. Laboratoriumspecialisten zorgen er voor dat dit op een veilige en juiste manier gebeurt. Zij adviseren de dokter bij afwijkende uitslagen en ingewikkelde problemen.

Heeft u naar aanleiding van deze informatie nog een vraag? Stel deze aan een klinisch chemicus.

© 2018 Nederlandse Vereniging voor Klinische Chemie en Laboratoriumgeneeskunde, laatst bijgewerkt 17-05-2011

Terug Terug naar het overzicht